Rozdział drugi - ,,Poczułam się jak w bajce. Jednak zrozumiałam, że ta bajka, spełnia się zbyt wcześnie.''

 Postanowiłam sprawdzić, o co mu chodzi, więc przeprosiłam chłopaków i poszłam za Zaynem. Siedział sam, w swoim pokoju.

- Zayn, możemy porozmawiać? - Zapytałam. 

- Nie mamy o czym. - Odpowiedział. 

- A właśnie, że tak. Proszę...porozmawiajmy. - Mówiłam dalej. Siadłam obok niego, jednak on nie reagował.

- Czy to chodzi o mnie? - Zasugerowałam. - Zayn! 

- Co?! - Krzyknął. 

- Możesz mnie wysłuchać? 

-...

- Widzę, że się nie dogadamy. Jak czegoś będziesz chciał, to poproś. - Powiedziałam, po czym wstałam i wyszłam, z pokoju. Dziwak - Oto, co o nim myślę. Wróciłam do chłopaków. Wszyscy milczeli, jakby od tego zależało ich życie. Gdy oglądaliśmy film, zauważyłam, że wszyscy się na mnie, dziwnie patrzą. Z każdą minutą, robiło się to coraz bardziej irytujące. W końcu nie wytrzymałam. 

- Możecie mi powiedzieć, o co wam chodzi?! 

- Ale my nic nie zrobiliśmy. - Powiedział trochę speszony Niall.

- Nie patrzcie się tak na mnie! - Krzyknęłam. Nagle poczułam wibracje telefonu, który był schowany w mojej kieszeni. 

- Sorry. Muszę odebrać...Zaraz dokończymy to co zaczęliśmy. - Powiedziałam i wyszłam z salonu, prosto do kuchni. Nacisnęłam zieloną słuchawkę;

- Halo?

- Amy...Przyjdziesz? Chcę z tobą jednak porozmawiać.

- Zayn?!

- Przyjdziesz?..

- Ale dlaczego do mnie dzwonisz, zamiast przyjść i powiedzieć prosto, w oczy?

- Proszę..

- No..ok.

To było dziwne. Jakby nie mógł zejść do salonu...

Szybko pobiegłam, do jego pokoju.

- O co chodzi? - Zapytałam.

- Ubierz się. Chcę ci coś pokazać.

- Ale..

- Żadne 'ale'.  - Powiedział i podszedł do mnie, kładąc ręce, na moich policzkach. Momentalnie zatopiłam się w jego czekoladowych oczach...Poczułam się jak w bajce. Jednak zrozumiałam, że ta bajka, spełnia się zbyt wcześnie. Wiedziałam jakie są jego zamiary. 

- Zayn. - Szepnęłam.

- Tak?

- Kazałeś mi się ubrać. - Wybrnęłam się z tej niezręcznej sytuacji. 

- No tak...Czekam na dole. - Powiedział i wyszedł z pokoju. 

Byłam ciekawa i przerażona, co do tego wyjścia. A jeśli, ja jestem jego kolejną 'zabawką', którą chce przelecieć? ... Spróbuję mu zaufać..

Nie wiem co go tchnęło, aby wyjść, w ten jesienny, deszczowy dzień..

Założyłam kurtkę, czapkę i owinęłam szalik, w okół szyi. Szybko zbiegłam po schodach, nie zważając na chłopaków.

- A ty gdzie? - Zapytał Harry. 

- Książkę piszesz? - Rzuciłam w jego stronę. Jaki on ostatnio się zrobił ciekawski! 

Gdy otworzyłam drzwi, ujrzałam Zayna. Miał cały czerwony nos od tego zimna, ale muszę przyznać, że do twarzy mu z takim nosem. 

- To..gdzie idziemy? - Zapytałam.

- Zobaczysz...Ale najpierw zamknij oczy.. Zaufaj mi.

- No dobrze. - Powiedziałam i zamknęłam oczy. Szliśmy bardzo długo, jednak nadal słyszałam silniki samochodów.

- Już jesteśmy. - Szepną mi do ucha. Od razu zrobiło mi się cieplej...Otworzyłam oczy.

- Jesteśmy na chodniku, przy latarni i ulicy. 

- Oto mi chodziło. - Powiedział. Nagle wyją telefon i włączył wolną piosenkę. Złapał mnie w tali, po czym powiedział;

- Może zatańczysz?

- Ale na ulicy?

- Dlaczego nie. - Uśmiechną się łobuzersko. Oparłam głowę o jego ramie. Jego zapach i ruchy..Jak on to robi?

Tańczyliśmy tak, aż do końca piosenki. Ludzie dziwnie się na nas patrzyli, jednak w tym momencie to się, w ogóle nie liczyło. 

Nagle muzyka ucichła i nastał ten niezręczny moment. On wpatrywał się we mnie z takim ciepłem..Nie chciałam  tego przerywać, aż do czasu, kiedy chciał mnie pocałować.

- Nie Zayn. - Odepchnęłam go od siebie.

- Ale dlaczego? - Zapytał.

- To za szybko.

- Ale dasz mi kiedyś jeszcze szansę?

- Może.. - Powiedziałam i poszliśmy do domu.

Przepraszam was. Miałam dodać kolejny rozdział wcześniej, ale komp mi się zrypał i piszę u koleżanki. Ten rozdział nie jest najlepszy, bo pisany na szybko. Następnym razem, postaram się bardziej.

Czytasz/Komentujesz